บางครั้ง...เราก็มัวแต่สนุกสนานกับบางสิ่ง...จนมองข้ามสิ่งที่มีค่ามากที่สุดไป
บางครั้ง...เราก็มัวแต่ทำงาน....จนมองข้ามพ่อแม่ไป
เราอยากบอกคนๆนึงว่า...เราขอโทษที่เราเคยมองข้ามคุณค่าของเค้า โดยที่เราลืมไปว่า
แต่ก่อน...ใครกันล่ะที่คอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ เมื่อเรามีปัญหา ไม่รู้จะหันหาใคร
ขอโทษนะ...
ช่วงเวลาปี3นี้ เป็นอะไรที่เหนื่อยมากเลย...งานเยอะ...เยอะจนเราเริ่มท้อ..ก็เท่านั้นเองไม่มีไรหรอก
คิดถึงเพื่อนๆAni_manaมากเลย....อยากกลับไปหาเวลาเก่าๆที่โรงเรียน..
แต่ก็นะ...เมื่อเราโตขึ้น...ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว...มันต้องย่อมเติบโตขึ้นไปตามวัย ไม่มีเวลาได้เล่นสนุกเหมือนเมื่อก่อน...มีแต่งานๆๆและงาน
อยากเจอเพื่อนๆอะ....เหนื่อยใจ...แต่ไม่รู้ว่าเหนื่อยอะไรนักหนา...งานเราคงเยอะเกินไปจนเราเครียดมั้ง เหอๆๆ
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม...
ไม่ว่านานเท่าไรก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า...
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเค้ามาแย่งไป....